Πόσο λείπουν από τη κοινωνία μας!

Δύο ΚΥΡΙΩΝ, με όλη τη σημασία της λέξης, που κόσμησαν με την παρουσία τους το Δημοτικό Συμβούλιο Χανίων.

Δύο γιατρών που άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Δύο γυναικών που υπηρέτησαν τον Δήμο Χανίων με περίσσια αγάπη, σοβαρότητα και αξιοπρέπεια.

Χαρούλα Μυλωνάκη και Χριστίνα Φραγκογιάννη.

Δύο προσωπικότητες που δεν περνούσαν απαρατήρητες. Είχαν κύρος. Είχαν γνώση. Είχαν άποψη. Είχαν αποφασιστικότητα.

Και πάνω απ’ όλα, έπαιρναν θέση.

Στα εύκολα και στα δύσκολα.

Δεν βρίσκονταν στο Δημοτικό Συμβούλιο απλώς για να συμπληρώνουν μία θέση ή για να σηκώνουν το χέρι όταν ερχόταν η ώρα της ψηφοφορίας. Μιλούσαν, διαφωνούσαν, υπερασπίζονταν όσα πίστευαν και, όταν χρειαζόταν, συγκρούονταν.

Κοιτάζοντας σήμερα τη σύνθεση του Δημοτικού Συμβουλίου Χανίων, αναπόφευκτα κάνεις τη σύγκριση.

Τι είχαμε τότε και τι έχουμε τώρα…

Και προσωπικά, αυτό που βλέπω είναι μια μεγάλη έλλειψη ανθρώπων με ανάλογο κύρος, προσωπικότητα και ανεξάρτητη φωνή.

Γιατί η Αυτοδιοίκηση δεν έχει ανάγκη από ανθρώπους που απλώς ακολουθούν μια παραταξιακή γραμμή. Δεν χρειάζεται συμβούλους που περιμένουν να δουν τι θα ψηφίσει ο διπλανός τους για να αποφασίσουν τι θα κάνουν οι ίδιοι.

Χρειάζεται ανθρώπους με γνώμη.

Ανθρώπους που θα πουν «ναι» όταν συμφωνούν, αλλά θα έχουν και το ανάστημα να πουν ένα βροντερό «όχι» όταν διαφωνούν.

Ανθρώπους που δεν φοβούνται να δυσαρεστήσουν.

Γιατί αυτό σημαίνει αιρετός.

Δεν εκλέγεσαι για να εκτελείς εντολές. Εκλέγεσαι για να εκπροσωπείς τους πολίτες που σε έστειλαν εκεί.

Και κάπου εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, η μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο τότε και στο σήμερα.

Τότε υπήρχαν προσωπικότητες που έδιναν βάρος στην καρέκλα που κάθονταν.

Σήμερα, πολλές φορές, περιμένουμε από την καρέκλα να δώσει βάρος σε εκείνον που κάθεται πάνω της…

Και δυστυχώς, δεν γίνεται.

* Δημοσιεύτηκε στο φύλλο της εφημερίδας "Κόσμος της Ενημέρωσης"