148.800 ευρώ για γλυπτά – Για τα λύματα θα κάνουμε… Συμπόσιο;

Κάθε μέρα κι ένα περιστατικό… με τα «κακάκια» να κάνουν βόλτες σε πλατείες, σοκάκια και παραλίες και τις γνωστές εξηγήσεις για μωρομάντηλα και λίπη να επανέρχονται κάθε φορά.

Τώρα, όμως, ερχόμαστε σε ένα νέο θέμα, που –αν μη τι άλλο– προκαλεί εύλογα ερωτήματα στους Χανιώτες.

Το ποσό των 145.000 ευρώ που διαθέτει ο Δήμος Χανίων για το 1ο Συμπόσιο Γλυπτικής στο Πάρκο Ειρήνης και Φιλίας βρέθηκε στο επίκεντρο της συζήτησης στα εκτός ημερήσιας διάταξης θέματα του Δημοτικού Συμβουλίου.

145.000 ευρώ!

Για ένα Συμπόσιο Γλυπτικής.

Και όλα αυτά σε μια πόλη όπου ο πολίτης καθημερινά βλέπει λακκούβες, προβληματικά πεζοδρόμια, αθλητικές εγκαταστάσεις που χρειάζονται παρεμβάσεις και ένα σωρό άλλα ζητήματα της καθημερινότητας που περιμένουν λύσεις.

Κανείς δεν είναι απέναντι στην τέχνη. Κανείς δεν λέει ότι τα Χανιά δεν πρέπει να επενδύουν στον πολιτισμό.

Το ερώτημα είναι άλλο: Ποιες είναι οι προτεραιότητες;

Γιατί όταν μια πόλη στερείται βασικών υποδομών και αντιμετωπίζει προβλήματα που επηρεάζουν άμεσα την καθημερινότητα των κατοίκων της, είναι απολύτως λογικό ο Χανιώτης να αναρωτιέται αν τα 145.000 ευρώ για ένα Συμπόσιο Γλυπτικής είναι σήμερα η καλύτερη δυνατή αξιοποίηση δημοτικού χρήματος.

Ο δήμαρχος Παναγιώτης Σημανδηράκης υπερασπίστηκε την επιλογή και, ακούγοντάς τον να μιλά για το συγκεκριμένο ποσό, θα μπορούσε κανείς να σχηματίσει την εντύπωση ότι οι 145.000 ευρώ είναι περίπου… αυτονόητη δαπάνη για το εγχείρημα.

Και από την πλευρά της δημοτικής πλειοψηφίας;

Σιωπή.

Καμία ουσιαστική διαφοροποίηση. Καμία έντονη ένσταση για το αν, αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή, υπάρχουν σημαντικότερες ανάγκες στις οποίες θα μπορούσαν να κατευθυνθούν αυτά τα χρήματα.

Γιατί τελικά εκεί βρίσκεται η ουσία.

Δεν είναι “τέχνη ή όχι τέχνη”. Είναι θέμα προτεραιοτήτων.

Πρώτα φροντίζεις μια πόλη να λειτουργεί στα βασικά. Να μπορεί ο πολίτης να περπατήσει στο πεζοδρόμιο, να μη διαλύει το αυτοκίνητό του στις λακκούβες, να υπάρχουν αξιοπρεπείς αθλητικές εγκαταστάσεις και να μη βλέπουμε λύματα να εμφανίζονται ξανά και ξανά σε διάφορα σημεία.

Και μετά, βεβαίως, βάζεις και τα γλυπτά.

Γιατί στο τέλος ένα πράγμα μόνο μας μένει να ευχηθούμε:

Να αντέξουν τουλάχιστον τα γλυπτά… τις μυρωδιές από τα λύματα!