Αν ήταν το δικό σας παιδί;

Ανήλικες μαθήτριες Γυμνασίου, αλλά και άλλοι μαθητές, φέρεται να είχαν δώσει «ραντεβού» για να λύσουν τις διαφορές τους με βίαιο τρόπο σε κεντρικό σημείο των Χανίων, κοντά στο θέατρο της Ανατολικής Τάφρου.

Εκεί, κάτω από συνθήκες που ακόμη διερευνώνται, μία 14χρονη μαθήτρια δέχθηκε άγρια επίθεση από άλλες μαθήτριες.

Στο βίντεο που δημοσιοποιήθηκε αποτυπώνεται η βιαιότητα της επίθεσης. Η 14χρονη δέχεται χτυπήματα, της τραβούν τα μαλλιά και, ακόμη χειρότερα, ενώ βρίσκεται πεσμένη στο έδαφος, δέχεται κλωτσιές ακόμη και στο κεφάλι.

Και γύρω;

Κινητά σηκωμένα και παιδιά να τραβούν βίντεο.

Αυτό, προσωπικά, με τρομάζει σχεδόν όσο και ο ίδιος ο ξυλοδαρμός.

Γιατί όταν ένα παιδί βλέπει ένα άλλο παιδί να χτυπιέται και η πρώτη του αντίδραση δεν είναι να φωνάξει έναν ενήλικα, να καλέσει βοήθεια ή να προσπαθήσει με ασφάλεια να σταματήσει το περιστατικό, αλλά να βγάλει το κινητό για να έχει… βίντεο, τότε κάτι έχουμε κάνει πολύ λάθος.

Και εδώ πρέπει επιτέλους να μιλήσουμε και για ευθύνες.

Όχι μόνο των παιδιών.

Και των γονιών.

Δεν γίνεται κάθε φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο να ακούμε το γνωστό «παιδιά είναι».

Παιδιά είναι, πράγματι. Γι' αυτό ακριβώς υπάρχουν γονείς, σχολείο, κοινωνικές υπηρεσίες και Πολιτεία.

Οι γονείς πρέπει να γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα παιδιά μας, με ποιους κάνουν παρέα και τι κάνουν όταν τελειώνει το σχολείο. Δεν αρκεί το πρωί να βάζουν την τσάντα στην πλάτη και να περνούν την πόρτα του σχολείου για να θεωρούμε ότι τελείωσε η δική μας ευθύνη.

Και όταν φτάνουμε σε τέτοια περιστατικά, πρέπει να υπάρχουν πραγματικές συνέπειες.

Όχι ένα «μην το ξανακάνεις» και την επόμενη ημέρα όλα να έχουν ξεχαστεί.

Οι αρμόδιες Αρχές πρέπει να εξετάσουν εξονυχιστικά τι συνέβη, ποιοι συμμετείχαν, ποιοι παρακολουθούσαν και ποιοι ενδεχομένως γνώριζαν ότι είχε οργανωθεί αυτό το «ραντεβού».

Και όπου ο νόμος προβλέπει ευθύνες για γονείς ή κηδεμόνες, αυτές πρέπει να αποδοθούν.

Τα παιδιά που συμμετείχαν στην επίθεση πρέπει επίσης να αντιληφθούν ότι τέτοιες πράξεις έχουν συνέπειες. Με τα μέτρα που προβλέπει ο νόμος, με παρέμβαση ειδικών και με ουσιαστική αντιμετώπιση της συμπεριφοράς τους.

Γιατί ειδικά η εικόνα ενός παιδιού να κλωτσά ένα άλλο παιδί στο κεφάλι ενώ αυτό βρίσκεται πεσμένο κάτω, δεν είναι «παιδικός καβγάς».

Είναι κάτι εξαιρετικά σοβαρό.

Ένα τέτοιο χτύπημα μπορεί να προκαλέσει σοβαρό τραυματισμό. Μπορεί να αφήσει μόνιμη βλάβη.

Και τότε τι θα λέγαμε;

«Παιδιά είναι»;

Όχι.

Οι ποινές και τα μέτρα πρέπει να είναι τέτοια ώστε να λειτουργούν και αποτρεπτικά. Να καταλάβουν όλοι ότι δεν γίνεται να δίνεις «ραντεβού», να μαζεύεστε πολλοί εναντίον ενός, να χτυπάτε, να κλωτσάτε και οι υπόλοιποι να τραβάτε βίντεο σαν να παρακολουθείτε θέαμα.

Γιατί διαφορετικά ποιο είναι το μήνυμα που στέλνουμε;

Ότι τελικά… δεν έγινε και τίποτα;

Και πριν κάποιος πει ότι είμαστε υπερβολικοί, ας απαντήσει πρώτα σε μία πολύ απλή ερώτηση:

Αν ήταν το δικό σας παιδί;

Αν ήταν η δική σας κόρη πεσμένη στο έδαφος;

Αν βλέπατε στο βίντεο ένα άλλο παιδί να την κλωτσά στο κεφάλι;

Αν από ένα τέτοιο χτύπημα της έμενε μια μόνιμη βλάβη;

Θα εξακολουθούσαμε τότε να συζητάμε τόσο χαλαρά για «ένα περιστατικό μεταξύ ανηλίκων»;

Υ.Γ. Αγαπητοί γονείς: Το ότι το παιδί μας βάζει το πρωί την τσάντα του και πηγαίνει σχολείο δεν σημαίνει ότι… ξεμπερδέψαμε.

Οφείλουμε να γνωρίζουμε πού βρίσκεται μετά το σχολείο, τι κάνει και ποιες παρέες έχει.

Γιατί η αντιμετώπιση τέτοιων συμπεριφορών δεν ξεκινά όταν εμφανιστεί η Αστυνομία.

Ξεκινά πολύ νωρίτερα. Και ξεκινά από το σπίτι.